Over eerlijkheid, lef en de kunst van het afmaken. Want pas als alles écht gezegd is, kan het weer beginnen.

“Knippen, plakken, lijmen”, en dan begint het
“Nee hoor, het is goed, echt waar.”
Meestal het begin van iets anders.

Je kent het vast: iemand zegt dat alles uitgesproken is, dat het goed is zo, en drie dagen later blijkt dat diezelfde persoon tóch nog iets heeft gedeeld maar niet met degene om wie het ging. Fluisteren bij de koffieautomaat, een zorg bij de leidinggevende, een zucht bij een collega. Het lijkt klein, maar het doet veel. Eerlijkheid is zelden comfortabel. Iedereen zegt dat ze het belangrijk vinden, tot het moment dat er iets op het spel staat: je gezicht, je gelijk, je imago.
Dan wordt eerlijkheid ineens iets om mee te schuiven, een soort morele stoelendans waarbij niemand wil eindigen zonder stoel.

In de trajecten die wij begeleiden, zien we dat elke keer weer. De eerste gesprekken zijn aftastend, soms zelfs wantrouwig. “Ik ga hier niks zeggen hoor.” En dan, even later, zitten we midden in wat er echt speelt. Over samenwerking, over hoe dingen beter kunnen, over wat mensen raakt of frustreert. Soms rauw, soms met humor, maar altijd echt. Het zijn waardevolle momenten. Mensen durven te reflecteren. Die durven zeggen wat ze voelen, ook als het niet handig klinkt. Daar komt dan de eerste beweging van bewustzijn: het besef dat wat je doet of ervaart een impact heeft, niet alleen op jezelf, maar ook op een ander. En dáár begint groei.

En eerlijk is eerlijk, niet iedereen gaat daar hetzelfde mee om. Na een stevige sessie gaat het merendeel aan de gang. Ze proberen iets nieuws uit, zoeken elkaar op, pakken hun verantwoordelijkheid. En soms is er iemand die blijft doen wat hij of zij altijd gedaan heeft. Niet uit echte onwil (alhoewel, soms zit ook daar een enkeling bij), maar uit frustratie dat diegene mogelijk óók verantwoordelijkheid moet nemen maar daar nog even geen zin in heeft. Dat is menselijk. En ook een tikje vermoeiend. Maar zolang het eerlijk wordt uitgesproken, kunnen we ermee werken. Als dat niet gebeurt, dan sluipt het oude gedrag er weer in. Dan volgen de bekende zinnen: “Dat gezeur van die gesprekken, dat gedoe, dat geprik.” En dan… komt het alsnog: de klaagzucht achteraf, het kleine fluisteren in plaats van het grote gesprek. Ondanks de afspraak: “Het is uitgesproken, het is echt oké zo.” Tja. Tot maandag dus.

Precies dáárom eindigen we elk traject altijd met dezelfde vraag: “Is er nog iets te knippen, plakken of lijmen?” Dat is geen grap, maar een serieuze check. (Oké, een béétje grap want humor maakt het lichter en lichter is vaak eerlijker). Want wat niet uitgesproken wordt in de ruimte, komt later tóch naar buiten, alleen dan scheef. Dan wordt nuance een fluister, teleurstelling een roddel en twijfel een zorg “voor iemand anders”.

Knippen, plakken en lijmen betekent bij ons: Laat het hier gebeuren. Knip eruit wat niet meer werkt. Plak wat bij elkaar hoort. Lijm wat gebroken is, zolang het nog vers is. Zodat niemand achteraf nog hoeft te puzzelen met halve waarheden. Zodat je team kan werken vanuit helderheid, niet vanuit achterdocht. De meeste schade in teams ontstaat niet door conflict, maar door het vermijden ervan. Wees dus eerlijk als het schuurt, niet pas als het al glanst. Wees loyaal aan wat je met elkaar afspreekt. Ga niet je gram halen omdat je ego gekrenkt is door feedback. En ja, soms denk ik ook: kennelijk is het nog niet het moment dat iemand het kan handelen. Klinkt misschien arrogant, maar het is soms echt zo. Voor alles is een tijd en een moment. Alleen: de vraag is of anderen op je moeten wachten. Dat besef mag er ook wel eens bij zijn… of niet dan?

Het moraal van dit verhaal: Zeg niet dat alles goed is als het niet zo is. Zeg wat gezegd moet worden, daar waar het hoort. Niet achteraf, niet via-via, niet met een zorg als verpakking. Knip, plak en lijm op tijd dan blijft het echt heel.Verwar je ego niet met je gelijk. En laat loyaliteit niet iets zijn wat je alleen van anderen verwacht.
Wees eerlijk, ook als het schuurt. Want pas als je durft te spreken in plaats van te fluisteren, kun je écht groeien, als mens, als collega, als team.

En heel, heel soms denk ik wel eens aan het einde van zo’n sessie: was ik maar zwembadjuffrouw geworden…

Yvonne

Terug naar kantoor: Waarom samenwerken op afstand ons tegenhoudt

De laatste tijd hoor je steeds vaker dat grote bedrijven, zoals Amazon, hun medewerkers terug op kantoor willen hebben. En om eerlijk te zijn? Wij zijn het met hen eens. Wij weten we hoe belangrijk het is om mensen samen te brengen op een fysieke werkplek. Werken op afstand was misschien een tijdelijke noodoplossing, maar absoluut geen lange termijnstrategie. Dit is waarom…

Ja, werken vanuit huis lijkt efficiënt: geen files, minder afleiding en je kunt de dag in je pyjama beginnen. Klinkt fantastisch, toch? Maar laten we eerlijk zijn: is het ook effectief? Efficiëntie draait om hoeveel je gedaan krijgt op een dag, maar effectiviteit gaat over de kwaliteit en de impact van wat je doet. Een kantoor biedt directe feedback, spontane ideeën en die onmisbare menselijke connectie. Dat ga je echt niet vinden op Zoom, Teams of Whatsapp.

Creativiteit en innovatie ontstaan zelden in isolatie. Die ene geniale opmerking tijdens de lunch of die onverwachte vraag in een vergadering kan het verschil maken. Thuiswerken betekent dat je die toevallige momenten die tot nieuwe ideeën leiden, simpelweg misloopt.

Dan het belangrijkste punt: de bedrijfscultuur. Een sterke bedrijfscultuur vormt de fundering van elk succesvol team. Hoe bouw je aan een cultuur als je je collega’s alleen door een scherm ziet? Echt contact gebeurt in de gangen, bij de koffiemachine en tijdens informele gesprekken. Het kantoor is de lijm die teams samenhoudt. En ja, dat betekent ook weer wennen aan de woon-werkverkeer, maar hé, dat is een kleine prijs voor een team dat samen echt het verschil wil maken.

We vergeten ook vaak de impact op werk-privébalans. Voor veel mensen zijn die grenzen compleet vervaagd door thuiswerken. Als je bed je kantoor is en je woonkamer je vergaderruimte, wanneer is het dan echt klaar? Voor velen lijkt het antwoord: nooit. Terug naar kantoor betekent het herstel van dat broodnodige evenwicht. Je werkt wanneer je op kantoor bent en thuis is weer écht thuis.

En dan nog iets wat we niet kunnen negeren: mentale gezondheid. Constant op een eiland zitten, zonder de steun en interactie van collega’s, legt een grote druk op de geest. We hebben menselijke connectie nodig, structuur en de dagelijkse routine die een kantoor biedt. Dit zijn de ingrediënten voor een gezonde geest en productiviteit.

Wij  geloven niet dat fulltime thuiswerken een duurzaam model is voor de meeste organisaties. Er is een reden waarom bedrijven zoals Amazon hun mensen weer samen willen brengen in een fysieke ruimte. In ons werk zien we elke dag dat verbondenheid en samenwerking cruciaal zijn voor succes — en dat gebeurt nu eenmaal het beste als je elkaar echt ontmoet.

Dus ja, terug naar kantoor. Het is niet alleen logisch, het is noodzakelijk.

Yvonne

Overschrijden en verleggen…. Ben ik dan de enige hier die grenzen stelt?

Ik heb niet zoveel met goede voornemens, en vooral niet met die van aan het begin van een nieuw jaar, die doorgaans al na twee weken een zachte dood zijn gestorven. Ik denk dat er te weinig daadkracht spreekt uit het woord ‘voornemen’. Dat je dan van plan bent iets te gaan doen, maar er nooit echt aan zal beginnen. Ja ik ben nu eenmaal iemand van ´je doet het of je doet het niet´…

In het vorige jaar waren er voor mij ook ‘dingen waaraan ik nooit echt zou beginnen’. En ik keek wel beter uit om me ook maar iets in die richting voor te nemen. Lang leve de vrije Yvonne dus! Niet wetende dat ik mijzelf in een situatie zou manoeuvreren die mij mijn eerste goede voornemen zou opleveren: ‘Dat nooit meer!’

En zo gebeurde het dat ik ergens in het jaar 2016, te midden van mijn nu iets meer vertrouwde NOK-groep, hoorde dat ook ik eens een grens moest verleggen en het commando kreeg: je gaat mee naar de sauna. En dan bedoel ik ook echt sauna! Niet dat wekelijkse ‘je mag je badpak aanhouden’ damesuurtje op de donderdagmiddag tussen half twee en drie uur tegen extra voordelig tarief. Nee ik bedoel de full wack, dus in eva kostuum (zonder vijgenblad) rondwandelen tussen allemaal naakte mensen die ik ook niet ken (althans dat hoop je dan op zo’n moment). En dat met mijn postuur? Groot was dan ook mijn afgrijzen toen er mensen waren in mijn NOK-groep die dingen riepen als ‘geweldig’, ‘ja leuk’ en ‘heerlijk toch?’. Was ik dan de enige hier die grenzen stelde?

Ja echt, sommige mensen zitten nergens mee. Zo sprak ik laatst weer ‘die man’ die schaamteloos vertelt over zijn veel te jonge vriendin (ja ik vind er wat van) en lachend roept ‘ik ben blij dat ik nog haar heb’, als iemand hem wijst op de snelle ontwikkeling van een glimmende vleespet op zijn hoofd, terwijl er ook mannen zijn die een fortuin spenderen aan shampoos met toverformule of zelfs haarimplantaten. ‘Ga je linksom of rechtsom, is het boter of margarine? Mensen denken er altijd iets van’, is zijn stellige overtuiging, en hij legt het heel gemakkelijk naast zich neer. En dat snap ik want dan hoef je er ook (wederom) niks mee te doen…

Nou ik leg niet zo makkelijk iets naast me neer merk ik als ik bijna de sauna betreed en het lood in mijn schoenen niet in de kleedkamer is achtergebleven, maar tussen de tenen van mijn veel te blote voeten is gaan zitten. Blijkbaar is de twijfel (nou ja zeg maar angst) duidelijk aan mijn houding af te lezen want mijn geliefde NOK-lotgenoten schieten mij te hulp. ‘Wij zijn toch veel groter dan jij’, glimlachen ze, ‘kom maar tussen ons in, dan zien ze je niet’…

En dat brengt mij tot de kern, ik wilde niet gezien worden, althans niet zonder kleren. Bang voor het oordeel van anderen had ik mezelf opgesloten in door mijzelf opgelegde grenzen. Zodat ik het (eventuele) oordeel van anderen niet hoefde te zien voor mezelf. Hoezo lang leve vrije Yvonne? Ik moest eerst 49 worden en had anderen nodig om het te beseffen. Vandaar mijn goede voornemen: Mezelf niet zien? Dat nooit meer!

Grenzen leg je jezelf op. En ook al blijf je er binnen, mensen vinden er iets van. Ga je over je grenzen, ook dan vinden mensen er iets van. Dat gaat nooit veranderen. Wat wel gaat veranderen is hoe jij in de wereld staat. Tenminste, als je af en toe over je grenzen durft te gaan. Want het feit dat ik over mijn grens ging door die sauna in te gaan heeft gemaakt dat ik mijn grens kon verleggen. En dat heeft me meer opgebracht dan nog meer heerlijke saunabezoeken op zich. Zo kon ik zien dat ik beter voor mezelf kan zorgen, ik eet nu schaamteloos kleine porties gezond voer uit een keur aan bakjes voor het oog van mijn klanten. Dat was ook nogal een dingetje voor mij, maar ze vinden het prima! Ik heb vooral geleerd mezelf te zien, en er blij mee te zijn. En dat is een enorme vrijheid!

Mijn dank gaat uit naar mijn lieve NOK-vrienden (Meikel, Sandra, Carolien, Frank, Ineke en Ellen) en zelfs Maarten, de bewegingstherapeut (we hadden een beetje een valse start) en Maartje, de diëtiste (waarvan ik lang niet alles slikte), familie en iedereen die me heeft bijgestaan. JB, zonder jou had ik dit zelfs nooit kunnen doen! Iedereen bedankt voor een soms zwaar maar o zo mooi 2016! Maar ook alvast bedankt voor 2017, want dit jaar kan ik me makkelijker bewegen. Ja ook omdat ik ben afgevallen, maar vooral omdat ik meer ruimte heb gekregen binnen mijn eigen grenzen. En dat ik weet dat het nu makkelijker is om er af en toe overheen te gaan…

Heb jij ook iets of niets met grenzen? Hulp nodig om er over te gaan, ze te verleggen? Ik help je graag want dat is mijn vak. Maar bovenal, ik gun het je zo!

Yvonne

De bank en TV gaan je niet helpen. Juist nu niet! 30 april 2020. 

Het Corona virus domineert het dagelijks leven en de media. Begrijpelijk. Maar helaas (of juist niet) ben ik zelf graag de domina, ik leg me er dus niet bij neer. Ik geloof niet dat ik me, met bouwjaar 1967 kan heugen dat het openbare leven en de business eerder zo is lamgelegd. En dan ook nog door zoiets ongrijpbaars als een pandemie. Het leidt tot treurige situaties en dito persoonlijk leed. 

Ik mag van geluk spreken dat mijn gezin en mijn omgeving de dans (vooralsnog) ontspringen. We zijn gezond, houden ons netjes aan de regels en ‘wachten’ tot de storm voorbij is. En toch doet het van alles met me. Lichte paniek als ik me bedenk dat mijn opdrachtgevers wellicht hun opdrachten gaan afzeggen. Iets heftigere paniek als ik me realiseer dat dit helemaal niet zo is en alles in aangepaste vorm maar in volle vaart doorgaat. En totale paniek wanneer ik me besef dat ik de komende maanden waarschijnlijk 24/7 aan mijn beeldscherm gekluisterd zit. Vierkante ogen dus; wordt dat het nieuwe schoonheidsideaal in de anderhalve-meter-maatschappij? Ik mag het hopen… (ja nog steeds paniek).

Is dat nou eerlijk, die paniek? Daar waar andere mensen echt reden tot klagen hebben springt mijn brein in de paniekmodus omdat alles hier gewoon doorgaat. Verdorie Yvonne, denk ik dan. Get a grip! Niks tandje minder; tandje erbij! Schema’s omgooien, nog efficiënter naar resultaten toe werken, op tijd naar buiten om fysiek fit te blijven en nieuwe manieren vinden om je werk gedaan te krijgen. Natuurlijk heb je 100 excuses om het niet te doen. Er zijn weinig mensen die in deze tijd kritische vragen stellen als hun Netflix gebruik is verdrievoudigd. Ook Netflix zorgt voor vierkante ogen, en dus het nieuwe schoonheidsideaal… Maar geloof me, die bank en TV gaan je niet helpen. Zeker niet als zelfs Linda het in haar laatste uitzending van Ladies Night alleen nog maar over het Corona virus heeft. Het is de realiteit, dat snap ik ook wel. Maar als je op een feestje komt, je vindt het niet gezellig en je roept heel hard: het is hier niet gezellig! Dan gaat het er echt niet gezelliger op worden….

Dus. Ik maak heuse overuren achter mijn computer. Je het vuur uit de sloffen KIJKEN was nog nooit zo toepasselijk. Met allerlei handicaps natuurlijk, want hoe blijf ik er fris en fruitig uitzien zonder kapper en zonder nagelstylist? Jee wat een leermoment; ik kan niet lakken! En al zeker niet met vierkante ogen… En is een rondje ‘mensenschuw’ lopen in het park genoeg om in shape te blijven? Nee echt niet, ook al weet ik dat het toch helpt. Maar hé, dat zijn minor issues hè? Wees tijdens dat rondje creatief in je hoofd en focus je op ontwikkeling van jezelf en van je business. Nogmaals; de bank en TV gaan je niet helpen, creatief denken en doorzetten wel. Neem een voorbeeld aan de mensen in de zorgsector, zij werken nog altijd harder dan jij en ik.  

Het is tijd voor actie, een andere manier van denken en handelen en niet voor excuses, hoe goed ze soms ook in onze oren klinken. We zijn het verplicht aan onszelf en aan alle mensen die wel fysiek of financieel door het corona virus in de greep gehouden worden. Laten we voor elkaar zorgen en elkaar helpen. Gezondheid staat voorop. En tegelijkertijd: stel jezelf de eerlijke vraag of je initiatieven echt niet door kunnen gaan. In welke vorm dan ook. Transformeer van held op sokken naar wervelwind op rode pumps (of keurig gepoetste herenschoenen), ook al zie je die meestal niet op de webcam. 

Juist nu helpen we elkaar met positieve energie, met nieuwe plannen en met ondernemerschap. Zoek elkaar (virtueel en met vierkante ogen) op en bundel je krachten. Want er is ook een tijdperk na corona en wat zou het mooi zijn als we ook dan nog samen sterk staan.

Yvonne van Oosten 

Het niet normale van het nieuwe normaal.

“We zitten in het nieuwe normaal.” Sla de krant open, check je social media (heb je waarschijnlijk tijd genoeg voor) en iedereen heeft het erover. Maar die term bestaat nog altijd uit twee woorden: nieuw en normaal. En in deze corona context vind ik de combinatie niet normaal. En dat het door hele hordes mensen voor waar aangenomen wordt. Normaal ontstaat met de jaren en is dus nooit nieuw…

Corona is nieuw, social distancing is nieuw, anderhalve meter is nieuw, thuis werken is nieuw, met jezelf opgescheept zitten is nieuw (nah die kan ik wel handelen 😊). So far prima te begrijpen. Nieuw is simpelweg deze crisissituatie die we eerder nog niet meegemaakt hebben en waar we zo goed mogelijk mee moeten dealen. Een tijdelijke crisissituatie wel te verstaan. 

Maar dan dat normale. Ik weiger te geloven dat wij als sociale wezens accepteren dat sociale interactie ineens minder kostbaar is geworden. Dat is niet (nieuw) normaal. Mensen zijn unieke wezens. Als individu en in de manier waarop ze zich kunnen aanpassen aan veranderende situaties. Wat echter niet verandert is de behoefte aan sociale interactie die we nu zozeer ontberen. De waarde van elkaar echt in de ogen kunnen kijken, een face-to-face gesprek, elkaar even aanraken. We zijn nu eenmaal sociale wezens, dat is de kern van ons mens zijn. 

Noodgedwongen komen we sociale interactie tekort in deze tijd. Contact met elkaar is opeens not done en daar voelen we ons (zelfs letterlijk) onhandig bij. Je hand uitsteken en je daarna realiseren dat dat niet beantwoord wordt vanwege Corona. Je ouders op anderhalve meter afstand, geen knuffels of zoenen. Natuurlijk is het fijn dat we onze weg blijven vinden door alle digitale middelen die we tot onze beschikking hebben. De wereld na Corona zal in dat opzicht ook nooit meer hetzelfde zijn. Maar vergis je niet: de betrekkelijke anonimiteit van een computerscherm staat menselijke interactie in de weg. Ik ben het inmiddels wel zat om tegen al die ‘webcam kruinen’ aan te kijken. We gaan na corona, als je het mij vraagt, dus niet verder met massaal Zoomen (misschien even, maar nooit voor lang) of het wekelijkse familiebezoek via Skype organiseren. Dat kost meer energie en zorgt voor minder verbinding. 

De virtuele wereld is geen fundamentele oplossing. De van Dale legt het woord virtueel uit als schijnbaar aanwezig, of nog erger: denkbeeldig. Dat is niet waarvoor wij mensen gemaakt zijn. We willen oogcontact, een klopje op de schouder, een aanraking. En ik bovendien graag een compliment over mijn nieuwe Chanel 5 of die nailjob. In levende lijve met elkaar communiceren blijft daardoor onverminderd belangrijk. Privé en zakelijk. Dat we nu noodgedwongen aan elkaar hangen van virtuele meetings is niet normaal, wel nieuw, maar nog steeds niet normaal.  

Blijf creatief in deze tijd. Met inachtneming van alle risico’s zijn er nog steeds manieren om die persoonlijke gesprekken en echte sociale interactie mogelijk te maken. Schuif met tafels en stoelen, wapen jezelf met alle mogelijke hygiënische middelen en minimaliseer het aantal personen en de duur van de meeting. Maar maak contact. Accepteer niet dat dit het nieuwe normaal is, maar adapteer een nieuwe manier van persoonlijk contact in deze crisistijden. Fijn dat we die virtuele wereld als vangnet hebben, maar als mens zijn we echt tot meer in staat. En mis je mijn parfum al?

Darwin wist dat al lang trouwens:

“It is not the strongest of the species that survives, nor the most intelligent that survives. It is the one that is most adaptable to change.” 

Charles Darwin (1809-1882).

Yvonne

De bank en TV gaan niet helpen. Juist nu niet!

Het Corona virus domineert het dagelijks leven en de media. Begrijpelijk. Maar helaas (of juist niet) ben ik zelf graag de domina, ik leg me er dus niet bij neer. Ik geloof niet dat ik me, met bouwjaar 1967 kan heugen dat het openbare leven en de business eerder zo is lamgelegd. En dan ook nog door zoiets ongrijpbaars als een pandemie. Het leidt tot treurige situaties en dito persoonlijk leed.

Ik mag van geluk spreken dat mijn gezin en mijn omgeving de dans (vooralsnog) ontspringen. We zijn gezond, houden ons netjes aan de regels en ‘wachten’ tot de storm voorbij is. En toch doet het van alles met me. Lichte paniek als ik me bedenk dat mijn opdrachtgevers wellicht hun opdrachten gaan afzeggen. Iets heftigere paniek als ik me realiseer dat dit helemaal niet zo is en alles in aangepaste vorm maar in volle vaart doorgaat. En totale paniek wanneer ik me besef dat ik de komende maanden waarschijnlijk 24/7 aan mijn beeldscherm gekluisterd zit. Vierkante ogen dus; wordt dat het nieuwe schoonheidsideaal in de anderhalve-meter-maatschappij? Ik mag het hopen… (ja nog steeds paniek).

Is dat nou eerlijk, die paniek? Daar waar andere mensen echt reden tot klagen hebben springt mijn brein in de paniekmodus omdat alles hier gewoon doorgaat. Verdorie Yvonne, denk ik dan. Get a grip! Niks tandje minder; tandje erbij! Schema’s omgooien, nog efficiënter naar resultaten toe werken, op tijd naar buiten om fysiek fit te blijven en nieuwe manieren vinden om je werk gedaan te krijgen. Natuurlijk heb je 100 excuses om het niet te doen. Er zijn weinig mensen die in deze tijd kritische vragen stellen als hun Netflix gebruik is verdrievoudigd. Ook Netflix zorgt voor vierkante ogen, en dus het nieuwe schoonheidsideaal… Maar geloof me, die bank en TV gaan je niet helpen. Zeker niet als zelfs Linda het in haar laatste uitzending van Ladies Night alleen nog maar over het Corona virus heeft. Het is de realiteit, dat snap ik ook wel. Maar als je op een feestje komt, je vindt het niet gezellig en je roept heel hard: het is hier niet gezellig! Dan gaat het er echt niet gezelliger op worden….

Dus. Ik maak heuse overuren achter mijn computer. Je het vuur uit de sloffen KIJKEN was nog nooit zo toepasselijk. Met allerlei handicaps natuurlijk, want hoe blijf ik er fris en fruitig uitzien zonder kapper en zonder nagelstylist? Jee wat een leermoment; ik kan niet lakken! En al zeker niet met vierkante ogen… En is een rondje ‘mensenschuw’ lopen in het park genoeg om in shape te blijven? Nee echt niet, ook al weet ik dat het toch helpt. Maar hé, dat zijn minor issues hè? Wees tijdens dat rondje creatief in je hoofd en focus je op ontwikkeling van jezelf en van je business. Nogmaals; de bank en TV gaan je niet helpen, creatief denken en doorzetten wel. Neem een voorbeeld aan de mensen in de zorgsector, zij werken nog altijd harder dan jij en ik.

Het is tijd voor actie, een andere manier van denken en handelen en niet voor excuses, hoe goed ze soms ook in onze oren klinken. We zijn het verplicht aan onszelf en aan alle mensen die wel fysiek of financieel door het corona virus in de greep gehouden worden. Laten we voor elkaar zorgen en elkaar helpen. Gezondheid staat voorop. En tegelijkertijd: stel jezelf de eerlijke vraag of je initiatieven echt niet door kunnen gaan. In welke vorm dan ook. Transformeer van held op sokken naar wervelwind op rode pumps (of keurig gepoetste herenschoenen), ook al zie je die meestal niet op de webcam.

Juist nu helpen we elkaar met positieve energie, met nieuwe plannen en met ondernemerschap. Zoek elkaar (virtueel en met vierkante ogen) op en bundel je krachten. Want er is ook een tijdperk na corona en wat zou het mooi zijn als we ook dan nog samen sterk staan.

Yvonne

Dicht bij jezelf blijven? 10 november 2019

Dicht bij jezelf blijven. Ik heb er niet zoveel mee. Sterker nog: ik erger me groen en geel aan iedereen die dat als een excuus gebruikt om niet te hoeven handelen. De afgelopen jaren wordt er ontzettend veel geschreven over het volgen van je gevoel, over in contact blijven met jezelf en over het omarmen van alles wat je overkomt. Halleluja. Iedereen die mij een beetje kent weet dat mijn haren dan overeind gaan staan. Waarom? Omdat er buiten die comfort zone wat te winnen valt! 

Een van de eerste dingen die ik doe als ik bijvoorbeeld een coaching-traject in ga is het analyseren van iemands persoonlijke skills. Waar is deze persoon goed in en waar valt nog wat vooruitgang te boeken? Maar ook: wil deze meneer of mevrouw ook echt vooruit? Want alles leuk en gezellig, maar ik ga niet aan een dood paard trekken. 

Ik probeer mensen altijd bewust te maken van zichzelf, zowel in denken als in handelen. Om vervolgens op zoek te gaan naar de ontwikkeling die buiten die comfort zone ligt. Want dan wordt het pas echt leuk. Dat betekent scherp kijken naar je omgeving en je bewust worden van wat zich daar afspeelt. Waarom doen mensen wat ze doen? Wat zegt het gedrag van je zakenpartner over hem/haar? Die bewustwording maakt dat je ook in kunt spelen op de situatie en invloed kunt uitoefenen. En dat kan op allerlei manieren. Door voor mensen ‘te zorgen’, door ze uit te dagen, door hun bondgenoot of juist de gevreesde opponent te zijn. Maar wel bewust en op het juiste moment. 

Het zal u niet verbazen dat vrouwen vaak meer moeite hebben met het dealen met die grote boze buitenwereld. Omdat we nu eenmaal meer onzekerheden hebben en ons sneller persoonlijk aangevallen voelen. Die kerels stappen daar op een of andere manier makkelijker overheen en bekijken alles automatisch een stuk zakelijker. Maar dat is geen reden om ons bij deze vrouwelijke complexiteit neer te leggen. Sterker nog dames; gebruik het! Weet wanneer je de diva moet zijn en wanneer je moet bemoederen. Wanneer je ijskoud moet onderhandelen en wanneer het tijd is om een levensles weg te geven. Wanneer je, jawel, moet ‘hoeren en sloeren’ en wanneer je onzichtbaar moet zijn.

Een tijd geleden moest ik zelf twee paar mannenhanden op elkaar krijgen voor een voorstel. Ik had ze braaf een keurige mail kunnen sturen met alles waarin ik geloof, maar ik koos ervoor om met beide heren afzonderlijk een avondje te gaan eten. Ik smeedde een bondje met beiden. Kwestie van verfijnd ‘hoeren en sloeren’. Toen we later met z’n drieën bij elkaar zaten hoefde ik slechts lief te glimlachen en met m’n ogen te knipperen. Dat is de rekening van twee lange etentjes meer dan waard. 

Natuurlijk word ik ook wel eens aan het twijfelen gebracht en wil ik soms lekker blijven zitten waar ik zit. Maar ik ben door schade en schande wijs geworden en uiteindelijk verkies ik altijd het spel boven de verdediging dat ik “dicht bij mezelf wil blijven” (wat doe je dan eigenlijk??). En die ontwikkeling gun ik iedereen. Dus dames; sta op en ga ervoor! Het is een spel en je kunt winnen. Geniet er gewoon van.

Yvonne van Oosten

Ik ben bekaf. Jij ook?

Ook ik moet eraan geloven. De spreekwoordelijke spiegel. Normaal gesproken kijk ik er vol zelfvertrouwen in en knipoog ik een keer naar mezelf. Maar soms effe niet. Soms beperk ik me tot een vlugge blik en onthoud ik me van een echt kritische kijk op mezelf. Dat kun je best even volhouden, maar er komt altijd een moment dat je weet dat je aan de bak moet. En dat gevoel had ik al een tijdje. Ik was onrustig, had te weinig ruimte in mijn agenda en in mijn hoofd en liep te worstelen met keuzes, zowel zakelijk als privé. Voor mij allemaal graadmeters dat er iets moet gebeuren.  

In zo’n geval is het altijd een goed idee om, ja ook voor mij, hulptroepen in te schakelen om die spiegel te trotseren. Dus gaat deze professional op zoek naar een andere professional (lees: coach). Een mission impossible. Want die coach is (in mijn beeld) dan weer niet professioneel genoeg; is altijd te zachtaardig, heb ik binnen de kortste keren om de tuin geleid, zegt sowieso de verkeerde dingen en als ie wel de goede dingen zegt is het mijn tekst of wist ik het al lang. 

Met frisse tegenzin vertrouw ik dan maar op het advies van een vriend om bij coach Carel aan te kloppen. “Die kan jou wel aan” of “die laat zich niet wegblazen” zeggen mijn fijne vrienden dan. Wat dat ook mag betekenen. Het voelt sowieso onwennig, want al bij het eerste contact heb ik het gevoel de controle uit handen te moeten geven. En dat doe ik uiteraard bij voorkeur niet. 

De eerste sessie blijf ik braaf, dat kan ik nog wel handelen. Intake, beetje kletsen. Prima; doen we. Maar dan. De tweede sessie. Carel is een rustige man, maar zegt ook van alles. Want ja, dat doen coaches. En het gaat over mij! Hij zegt iets over mij! Wie denkt hij wel dat hij is? Ik weet toch zelf wel wie ik ben en hoe het moet? Ik ga vol in de aanval, trek mijn hele emotionele-manipulatie-trukendoos open en saboteer waar mogelijk. En wat doet Carel? Die blijft rustig en blijkt onvermoeibaar. 

Onverrichter zaken ga ik naar huis. Het enige tastbare resultaat is oververmoeidheid en verspilde energie. Ik ben bekaf. Bekaf omdat ik de hele tijd tegen mezelf zit te vechten. Tegen alles wat ik in mijn hoofd heb, alles waarvan ik bedacht had dat het zo moet en vooral: alles wat ik vind dat ik moet zijn. Ik zit midden in een zelfreflectie waar ik me, tactisch en minder tactisch, alleen maar tegen wil verzetten. Die tergende zelfreflectie. Ik sta helemaal niet te springen om in die spiegel te kijken en in te zoomen op mijn gedoe. En gatver, ik heb daar ook nog hulp bij nodig! 

Ik zit in precies hetzelfde schuitje als veel van mijn klanten. Waar ik normaal degene ben die die tergende zelfreflectie veroorzaakt, heb ik nu zelf een blik van buitenaf nodig. Iemand die je scherp stelt en meer ziet dan alleen al dat gedoe. Je kunt zelf niet altijd duiden wat je in je hebt. En als je dat wel kunt is de kans groot dat je er doodsbang voor bent. 

Carel is een oase van rust, niet kapot te krijgen. Hij laat me mijn gedoe onder ogen zien om het vervolgens los te laten. En hij gelooft in mij. Hij gelooft dat ik mijn gedoe kan laten varen om weer vooruit te komen en verdorie, dat doet ie goed!

Dus zeg ik tegen mezelf: let go! Durf in die spiegel te kijken. Het levert je vrijheid op en ruimte om te groeien. Je bent meer dan alleen je gedoe. Even heb ik totale compassie met mijn klanten. Al kan ik je niet beloven dat dat nog steeds zo is de volgende keer dat we elkaar zien…

Yvonne

Over in de overgang en nog meer ellende…..

Waarschijnlijk ken jij ze ook wel. Van die mensen die het, na het serveren van een heerlijk biefstukje tijdens een home dinner, blijkbaar nodig vinden om de eetlust te bederven met de opmerking:  ‘Ik zou wel vegetariër willen worden, maar ik blijf een stukje vlees zo lekker vinden’. Het zal degenen die mij kennen niet verbazen dat ik van dit soort statements spontaan allergische uitslag krijg. Waarom zou je je moeten verontschuldigen voor het feit dat je graag aan een ‘beter leven’ karbonaadje knaagt?

Okay, ik geef het toe, ook ik hink de laatste tijd weleens op twee gedachten. En nu ik onlangs alweer vijftig jaar geworden ben kom ik langzaam tot het besef dat leeftijd daarin ‘wel een dingetje’ is.

De wannabee-vegetariër van hierboven zal ongetwijfeld roepen: ‘Je bent zo oud als je je voelt!’, en ook al klopt die gedachte, het blijft maar een gedachte. Zeker wanneer je die gedachte combineert met het gevoel van ‘been there, done that’, dat keurig in de pas loopt met de stijgende leeftijd, zal het duidelijk zijn dat dat geen goed recept is om op dezelfde voet door te gaan…

En zo had ik onlangs dus een meeting met een zakenrelatie die er, onder zijn normaal gesproken mooie bruine teint, nogal grijs uitzag. En zorgzaam als ik toch wel ben kon ik het natuurlijk niet nalaten om hem te vragen naar de onvermijdelijke verdrietige teneur die ten grondslag lag aan wat hij overduidelijk uitstraalde…

Na een gedegen huwelijk had hij de handdoek in de ring gegooid, zo bleek het. En terwijl hij in tranen (ik kan niet tegen mannen in tranen) zijn monoloog voortzette met als kerngedachte ‘ik trek het niet meer’, voelde ik de vlekken in mijn nek opkomen, brak het zweet mij uit, voelde ik paniek, lag een messcherpe opmerking op het achterste van mijn tong…

Zijn relaas ging over het feit dat zij zo zweette in bed de laatste tijd, dat ze anders (en dus niet beter) ruikt, stemmingswisselingen, prikkelbaar, bot gedrag, minder seks et cetera. Zijn vrouw was zijn vrouw niet meer (opeens?). Eigenlijk wilde ik dat allemaal niet weten, maar ja had ik er niet zelf naar geïnformeerd?

Wat mij het meest bijgebleven is, is dat er tijdens dit gesprek eigenlijk twee Yvonne’s bestonden. Aan de ene kant de Yvonne die begripvol en geduldig luistert, meelevend, tot steun, zorgzaam…

En aan de andere kant een Yvonne die inwendig naar een kookpunt holde, geïrriteerd, opvliegend, denkend ‘hoe beëindig ik dit gesprek?’, de ultieme bitch & witch, maar vooral met het gevoel van: ‘KLAAG NIET MAN! DAT HEB IK OOK! ‘

En op dat moment snapte ik wat de term ‘overgang’ nu werkelijk betekent. Nee niet de biologische verklaring (die kan je lezen op Google) maar veel meer de spagaat waarin je veranderende emoties je brengen. Aan de ene kant je zorgzame ik, in dienst van (want die heb je geleerd), aan de andere kant dat je jezelf meer centraal stelt, jezelf belangrijk vindt (is dit het nou en wat wil IK vanaf nu?).

Het vlees is zwak maar sterk de hormonen (of in ieder geval het gebrek eraan). En ik weiger te geloven dat ik van ‘ooit een heerlijke t-bone’ nu een soort hamburger ben geworden. Zeker als je ook eens naar de mannen kijkt en tot de conclusie komt dat jouw soulmate van weleer nu met een BMI van boven de 35 op de bank zit, en dat je het ‘vertrouwd zijn met elkaar’ kunt meten in het zeker weten dat zijn wasgoed weer naast de wasmand ligt. Niet bepaald een uitdagend vooruitzicht voor de rest van je leven toch? (pffff, adem in adem uit)

En dat brengt mij tot de kern. Ik denk dat iedereen op een punt komt waarop je een zeker gevoel van controle en veiligheid over je leven ervaart. Dat je ambities grotendeels zijn waargemaakt, dat je weet ‘hoe het hoort’ (ja, hoe hoort het eigenlijk?), dat je eindelijk geleerd hebt om binnen de lijntjes te kleuren…

Aan de andere kant blijven we, ongeacht onze leeftijd en hormoonhuishouding, dromen en verlangens houden. Zijn we altijd op zoek naar dingen die ons inspireren…

Het enige gevaar van leeftijd is dat je levenservaring je normen en waarden zo heeft gevormd dat het een soort collectieve waarheid is geworden. Een status quo waaruit zelfs de grootste wannabee-vegetariër je niet meer kan bevrijden.

De enige die je nog uit die patstelling kan redden ben jezelf. Niet door anderen te pushen, maar jezelf beet te pakken. Wees zelf de verandering die je wilt zien. Als vegetariër of als vleeseter, boter of margarine, het maakt niet uit. Geef jezelf de ruimte (jaja, ruimte is heerlijk en eng tegelijk) om zo af en toe je eigen (nieuwe) normen en waarden te laten prevaleren boven die van anderen. Je zal niet altijd de goedkeuring krijgen, maar als jij iets ‘afwijkends’ durft te doen dan normaliseer je het alvast voor de mensen die na jou komen. En wordt je zelf niet kleurloos grijs vanonder je gezonde teint…

Yvonne

Bloedband

Over een raar ding en nog meer verwarring…

“Bedrijven die erin slagen om hun familiewaarden authentiek en consequent uit te dragen, kunnen als geen ander de verbinding leggen met klanten en leveranciers”, zo leest een wetenschappelijk onderzoek van het Erasmus Centre For Family Business (ECFB), BDO en Rabobank (februari 2017).

De keerzijde is dat als je dan verder Googled, er bij opvolging binnen een familiebedrijf nogal wat problemen ontstaan. Twee derde van de familiebedrijven na opvolging overleeft het niet! Problemen? In een familiebedrijf? Hoe dan?

Okay, okay, ik snap de koude financiële consequenties bij opvolging. Dat is het zakelijke aspect.  

Maar vanuit mijn vak krijg ik ook met een hoop gesteggel te maken dat juist in familiebedrijven een grotere rol speelt bij zakelijk moeilijke beslissingen. Zakelijkheid vs. emotie, het zou in balans moeten zijn, maar jee het is wel je familie!

Familie, je hebt ze niet gekozen, familie is er gewoon. Ook in familiebedrijven. En hun waarden zorgen voor een duidelijkere identiteit, meer vertrouwen van en een sterkere loyaliteit onder klanten en personeel. Daarom is het voor familiebedrijven zinvol om hun familiewaarden goed te laten doorklinken in hun beleid en communicatie. Dit draagt immers bij aan de continuïteit van het familiebedrijf.

Familiebedrijven hebben vaak een streepje voor, de waarden liggen bijna automatisch verankerd in de bedrijfscultuur. Als vanzelf,  door de gemeenschappelijke factor die familie heet, of beter gezegd ‘bloedband’… 

´Bloedband´ is een raar ding. Het zorgt voor sterkere verbondenheid en meer loyaliteit en dat is prachtig, maar het maakt ook dat mishandelde ‘uit huis geplaatste’ kinderen toch nog hun ouders willenzien. Er bestaat daar zelfs een protocol voor!? Ik vind het enorm fascinerend die bloedband, iedereen kent het maar niemand kan het in woorden vastleggen… het is er gewoon.

Even terug naar het familiebedrijf. Het gebeurt wel eens dat er binnen familiebedrijven waar ik wordt uitgenodigd een familielid is die niet meegaat in de familiewaarden en dus de continuïteit van het bedrijf in meer of mindere mate bedreigt. Laat ik nog even benadrukken dat die bedreiging verder gaat dan familie alleen, er eten ook andere gezinnen van.

Ik denk dat, in die wetenschap, de familieverjaardagen niet zo gezellig waren, dat er mensen worstelden met hun loyaliteit en hun zakelijke verantwoordelijkheid, nogmaals, er eten meer mensen van dat bedrijf! En je daar verantwoordelijk voor voelen strekt je tot eer…en een beslissing nemen hierin kan een hele tijd duren vanwege de impact die het heeft. Men ziet het, voelt het maar wil er niet aan. 

Wie ooit nog durft te zeggen dat zaken doen ook puur zakelijk is krijgt met mij te doen. Zaken en emotionele betrokkenheid zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Ook in zaken geef je veel van jezelf, zeker in een familiebedrijf. 

Het gebeurt wel eens dat ik mag helpen om een dergelijk dilemma te ontrafelen en uiteindelijk verkoos het familiebedrijf toekomst en continuïteit boven de loyaliteit naar een familielid. Puur drama, want zeker in een familiebedrijf is deze beslissing direct van invloed op je hele privé omgeving. Het druist rechtstreeks in tegen die rare ´bloedband´. Respect voor die moed, ze nemen allemaal deze tragedie mee naar hun thuis…

Tot zover weinig aan de hand zou je denken, de ratio won het van de loyaliteit, de zakelijkheid van het emotionele. Mis! We hebben hier te maken met dat rare ding ´bloedband´. Als je de oorzaken van de problemen weg neemt, raken de bezwaren die hebben geleid tot dit besluit blijkbaar direct buiten beeld. Zeker bij familie, hij of zij had toch ook zijn goede kanten? Eigenlijk net zoiets als stellen die uit elkaar gaan en het dan eigenlijk toch nog wel opnieuw willen proberen…En toch, achteraf is men blij en opgelucht met de beslissing maar realiseert men zich pas wat nu de echte impact is geweest.   

Het nemen van deze rationele zakelijke beslissing was weloverwogen en ik merkte dus dat het emotioneel nogal ‘over the edge’ ging. Dat de ‘bloedband’ een bloedbad dreigde te worden. Dat ik op eieren moet lopen omdat ‘bloedband’ iemand de macht geeft om het vertrouwen tussen familieleden emotioneel uit te buiten. Of moet ik zeggen dat iemand niet de competentie heeft om het emotionele buiten de zakelijkheid te houden? En het uitoefenen van macht dus de enige overgebleven optie is?

En natuurlijk vraag ik mij af of je dit kunt voorkomen. En ik denk dat ik het antwoord wel weet. Zoals ik eerder schreef kent iedereen die rare ‘bloedband’, maar niemand kan zeggen wat het nou precies is. En juist omdat het zo natuurlijk en onbewust aanwezig is kan het nooit van tevoren duidelijk zijn wat het achteraf met je doet. Zakelijk versus emotie, vooral hier een lastig dingetje, maar vast niet onoverkomelijk als je beseft dat bloedband twee kanten op werkt. En dat loyaliteit uiteindelijk de ratio weer kan overstijgen. Maar in dit geval dan alleen nog op verjaardagen…

Yvonne