Neem jij altijd de laatste wc? Dit is wat het over je zegt.

Na veel glazen water en dito glazen wijn is het nu toch echt tijd voor een bezoek aan de wc. Je snelt je naar de toiletten achterin het restaurant. Vijf wc’s op een rij. Geen geluidsdichte deuren, gewoon deurtjes met boven en onder veel ruimte voor charmant galmende akoestiek. Alle wc’s zijn nog vrij en van de derde wc is het slot kapot. Welke wc neem jij?

Waarschijnlijk niet meteen de eerste wc. Want dan zit je wel heel erg vooraan. En stel dat er onvoorziene geluiden bij je toiletbezoek komen kijken. Of dat je eigenlijk net een tikkeltje te lang op die wc zit. Ook neem je waarschijnlijk niet de wc waarvan het slot kapot is. Want zit je net goed en wel met je broek naar beneden en dan komt iemand je wc-hok binnen stormen. Geen best scenario.

Dan blijven er nog drie over. Het zal vast niet wc nummer 2 worden, want ook dat is nog best vooraan. Dus wordt het één van de laatste twee hokjes. Je kiest de meest veilige optie: de laatste wc. Na het toiletbezoek loop je ietwat gehaast het hokje uit om je handen te wassen en weer weg te wezen. Want je komt natuurlijk niet in alle rust, trots en met een glimlach op je gezicht dat hokje uit. Dat zou maar een raar beeld geven. Degene die na jou komt recht in de ogen kijken en een uitgebreide vriendelijke blik geven? Mwah…

Klinkt dit enigszins bekend in de oren? Ja? Mooi. Dan nu de andere kant van het verhaal.

Want wat zegt deze gedachtegang eigenlijk? Waarom vinden zoveel mensen het lastig om gewoon te staan (of in dit geval te zitten) voor wat ze zijn? Hoe erg is het als iemand per ongeluk toch die deur zonder slot opentrekt als jij daar zit? Moet je je dan gaan schamen of kun je de desbetreffende persoon met een vriendelijke glimlach laten weten dat dit hokje nu even jouw domein is?

We zijn vaak ontzettend gebrand op gebruiken die afgestemd zijn op anderen. Omdat het zo hoort, omdat je jezelf niet onnodig in de schijnwerpers wilt zetten of omdat je bang bent voor de reactie van anderen. En dat maakt dat je je eigen drijfveren, kracht en talent laat ondersneeuwen. En dat is nou jammer! Iedereen heeft een verhaal, maar niet iedereen heeft het lef om dat verhaal te vertellen. Omdat ze altijd in dat achterste hokje zitten.

Natuurlijk. Soms is het lekker om even die achterste wc te nemen. Even niks, even jezelf op de achtergrond zetten. Maar weet dat die voorste deuren vaak nog vrij zijn en dat het weinig moeite kost om die te kiezen. En die keuze maak je zelf. Begrijp me niet verkeerd: dit is geen pleidooi om massaal out in the open te gaan zitten kakken, maar wel eentje om je uit te dagen kritisch naar je eigen gedrag te kijken. Weet de wereld wie jij bent?

Om maar in toiletjargon te blijven: jouw boodschap is niet minder dan die van een ander. Soms is er wat persoonlijke aandacht nodig om van dat vijfde hokje naar het eerste hokje te verhuizen, maar het is echt mogelijk. Speak up, wees niet bang en heb vertrouwen in jezelf. Iemand zoals jij hebben we nog niet in deze wereld, dus doe er je voordeel mee. En als je de smaak te pakken hebt: go nuts! Laat de deur eens een keer open staan. Liefst wel met een kleine boodschap, want die zijn het mooist in het openbaar ; )

Marnix