Iedereen is tegenwoordig coach

Ik heb er eerlijk gezegd een beetje een hekel aan gekregen! Dat zinnetje: “Oh ja, ik ben ook coach.” Ik hoor het steeds vaker. In gesprekken en tijdens sessies. En iedere keer denk ik hetzelfde: oh… vertel....

Want meestal volgt er dan een verhaal dat iemand een moeilijke periode heeft doorgemaakt, een patroon ontdekt of iets verwerkt. Vervolgens is er een methode gevonden die enorm heeft geholpen. En dan ontstaat al snel de gedachte: dit heeft mij geholpen, dus hiermee kan ik ook anderen helpen.

En daar begint voor mij het interessante gesprek. Want als iets jou heeft geholpen, betekent dat dan automatisch dat jij daarmee ook anderen kunt helpen? Ik denk van niet.

Begrijp me goed. Ik ben niet tegen coaches. Integendeel. Ik ben zelf coach geworden. Alleen was mijn weg daar naartoe niet: ik wil coach worden.

Ik ben ingestapt bij een bedrijf omdat ik het leuk vind om te ondernemen, om iets te bouwen en om iets voor mensen te betekenen. Maar voor mij moet dat altijd samenkomen met een organisatie, een zakelijk belang en een concreet doel. Coaching is voor mij geen doel op zich.

En misschien is dat precies waar mijn irritatie zit. Ik zie steeds vaker mensen die vanuit hun eigen ervaring denken: “Ooh, dit heeft mij zo geholpen, hiermee kan ik anderen helpen.” En ja, dat kan soms ook echt werken. Er zijn genoeg mensen die er goed geld mee verdienen en mensen die er baat bij hebben. Daar is op zichzelf niets mis mee.

Maar ik vraag me wel af: “What the heck, waar is de professionaliteit?” Hoezo ben jij coach... en waarom is het van belang om dit te benoemen?

Nog irritanter is dat mensen dan tijdens een sessie mij gaan vertellen hoe het moet vanuit hun perceptie. Dus ze gaan op mijn stoel zitten. Dan denk ik echt... Dan moet je het zelf doen. En waarom zit ik dan hier en jij daar als je het allemaal zo goed weet? Heel arrogant, ik weet het! Ik neem advies altijd ter harte, maar niet op deze manier.

Voor mij begint coaching of training niet met een methode, maar met een coachvraag. Wat speelt er werkelijk? Wat heeft iemand nodig? Wat vraagt deze situatie van mij als coach? En vooral: wat moet ik juist níét doen? Daar stemmen wij bij The Headroom alles op af, dus ook de dingen die een coach niet is gewend vanuit zijn of haar achtergrond.

Want als coach neem je jezelf altijd mee. Je hebt ervaringen, patronen, inzichten. Je hebt dingen meegemaakt en daarvan geleerd. Ik ook. Maar die ervaringen zijn niet het antwoord op de vraag van de ander. Ze zijn hooguit onderdeel van je gereedschapskist.

De valkuil is dat je gaat herkennen. Dat je denkt: dit ken ik, dit heb ik ook gehad, dus ik weet wat hier moet gebeuren. Maar herkenning is nog geen begrip van de ander. Ik luister eerst. Ik probeer te begrijpen wat er echt speelt. En pas daarna kijk ik welke interventie of aanpak passend is. Niet andersom.

Soms betekent dat juist dat je niets moet doen (op je handen zitten). Dat je je eigen ideeën even moet parkeren. Hoe logisch of verleidelijk ze ook voelen, maar het gaat niet over mij. Tijdens een coaching of training staat mijn belang even op de achtergrond omdat het niet relevant is.

Mijn drijfveer is ook niet om zoveel mogelijk mensen te helpen. Dat klinkt mooi, maar zo werkt het voor mij niet. Ik kan namelijk sommige mensen niet helpen. Ik wil graag helpen waar het kan op de best mogelijke manier om het vraagstuk op te pakken. En niet alleen maar te redeneren vanuit datgene wat mij heeft geholpen. De valkuil is namelijk dat ik dan stiekem al denk het te weten en dan ben ik niet meer aan het luisteren. Dan ben ik alleen nog mijn eigen verhaal aan het bevestigen.

En precies daar gaat het vaak mis.

Dus ja, iedereen mag van mij coach zijn. Maar laten we wel kritisch blijven op wat coaching is. Niet iedere ervaring is een methode. Niet iedere methode maakt je een coach. En niet iedere herkenning is een oplossing voor de ander!

Misschien is de belangrijkste vraag uiteindelijk heel simpel:
Ben ik hier voor de ander, of vooral voor mezelf?

Groetjes,
Marnix