Op zoek naar jezelf

“Ik ben op zoek naar mezelf.”

Ik hoor het vaak en denk dan: kijk eens in de spiegel. Dan zie je wat ik zie: jou.
Een beetje flauw misschien, maar de uitspraak houdt me bezig. Want wat zoeken we eigenlijk als we op zoek zijn naar onszelf?

Mensen gaan op reis, stoppen met hun werk of verlaten hun partner. Weg van een leven dat niet meer goed voelt. Maar ben je jezelf dan kwijt? Of past wie je bent niet meer bij wat je leven is geworden?
Want zo’n leven ontstaat niet van de ene op de andere dag. Je wordt niet op dinsdagochtend wakker in het verkeerde leven. Het vormt zich langzaam om je heen, door de keuzes die je maakt, de rollen die je vervult en de manier waarop je hebt geleerd je te gedragen.

We zijn vader, moeder, partner, werknemer, leidinggevende, vriend. Maar wie ben je als je al die rollen even wegneemt?

Vanaf onze jeugd leren we ons aanpassen aan onze omgeving en ontdekken we welk gedrag werkt. De een leert te zorgen, de ander te presteren, conflicten te vermijden of vooral niet te veel ruimte in te nemen. Gedrag dat ooit nuttig was en ongemerkt onderdeel wordt van wie we denken dat we zijn.
Alleen groeien die oude patronen niet altijd met ons mee. We blijven zorgen, presteren of aanpassen, terwijl dat misschien allang niet meer past bij wat we zelf willen.

Zo kan er langzaam afstand ontstaan tussen wie je bent en hoe je leeft.
Ik ken die behoefte om weg te gaan zelf ook.

Bijna vijftien jaar geleden vertrok ik met mijn partner naar Portugal. Hij wilde daar graag wonen en bij mij speelde een sterke behoefte om weg te gaan. Weg van het gedoe, de stress en de emoties uit mijn verleden. Het kwam eigenlijk mooi bij elkaar: hij wilde ergens naartoe en ik wilde vooral ergens van weg.
Bijna vijftien jaar later ging ik opnieuw weg, dit keer terug naar Nederland. Maar aan die keuze ging iets anders vooraf. Ik was juist stil gaan staan bij hoe ik leefde, wat ik miste en waar ik behoefte aan had. Ik wilde mijn wortels weer voelen, terug naar de cultuur waarin ik was opgegroeid. Ik had heimwee.
Teruggaan was niet zozeer een zoektocht naar mezelf. Het was het gevolg van weer naar mezelf luisteren.
De eerste keer ging ik weg om afstand te krijgen van wat me bezighield. De tweede keer ging ik omdat ik wist waar ik behoefte aan had. Dat lijkt misschien dezelfde beweging - je pakt je spullen en gaat - maar voor mij voelde het precies andersom.

Misschien zit daar voor mij ook de kern.
We denken bij ‘jezelf zoeken’ al snel dat we ergens naartoe moeten om onszelf tegen te komen. Een andere plek, een ander leven, andere omstandigheden. Maar waar je ook naartoe gaat, je neemt jezelf mee. Inclusief alles wat je gevormd heeft.

Afstand kan helpen. Soms moet je ergens uit stappen om te zien waar je middenin zat. Maar misschien begint de werkelijke beweging juist met stilstaan.

Even niet luisteren naar buiten, maar naar binnen. Wat wil ík eigenlijk? Waar heb ik behoefte aan? Welke keuzes zijn van mij en welke maak ik omdat ik ooit heb geleerd dat het zo hoort?
Misschien gaat het dus niet om jezelf vinden, maar om weer te leren onderscheiden wie je bent van hoe je hebt geleerd te leven.

Daarvoor hoef je misschien minder ver te reizen dan je denkt.

Soms moet je stilstaan om vooruit te komen en je ogen sluiten om weer te kunnen zien.

Food for thought...
Karin